Pióromani - konstruktywny portal pisarski
zygzak

Załóż pracownię
Regulamin
ikonka utworu

Komentarze do:
Życie

01.10.2017
1) Damian, Damian, Damian! za dużo Damian.
2) " Wszędzie wokół była biel. Nawet podłoga była biała."
Nie wiem czy to celowe czy też nie, ale źle to brzmi.

Prócz dwóch tych kruczków, tekst rewelacyjny! Podziwiam za talent pisania. Pomysł... świetny! Miałam dreszczyk na plecak gdy to czytałam i mówię to całkiem poważnie. Mam nadzieję, że uda ci się kiedyś napisać jakąś książkę. Jeśli tego już nie zrobiłeś/aś. Podoba mi się jeden fragment, taka walka z ciszą? z sobą? kocham to :D
Cisza.
- Cholera jasna!
Cisza.
- Wybaczam ci Mamo.
Cisza.
- Wybaczam ci Tato.
Cisza.
- Przepraszam za wszystko złe, co zrobiłem.
Cisza.
- Panie Boże przepraszam, że cię zwiodłem.
Cisza.
- Zmienię się.
Cisza.
- Naprawdę się zmienię.
Cisza.

Od: Pióroman natalaD
twarz żeńska
01.10.2017
Dzięki. W wolnej chwili, spróbuję dokonać lekkiej korekty. Faktycznie udało mi się napisać książkę "Ściśle Tajne", której tematyka jest jednak stosunkowo odległa (komedia z elementami abstrakcyjnymi).
Od: Autor Kemilk
twarz męska
01.08.2017
Tekst napisany dobrze, czyta się szybko i z zainteresowaniem, ale ogólny wydźwięk jest dosyć banalny. Ot, takie typowe podsumowanie całego życiorysu na łożu śmierci. Być może warto się zastanowić, co sprawiłoby, że temat zyskałby świeżość? Temat stwarza duże pole do popisu, a tutaj mamy tylko informacje o przykrym dzieciństwie bohatera, sukcesie zawodowym i pogubieniu życiowym - trudno nie ulec wrażeniu, że jest to swego rodzaju schemat. Może gdyby wydłużyć tekst o kilka scen dosłownie przepisanych z życia bohatera, chociażby o jedną dotyczącą każdego z elementów, o których wspomniałam wcześniej? Jest potencjał, bo sposób pisania jest lekki i przyjemny, a to duży plus. Pozdrawiam i życzę powodzenia.
Od: Pióroman emila
twarz żeńska
02.08.2017
Dzięki za przeczytanie i skomentowanie opowiadania. Ta osoba nie jest na łożu śmierci, tylko otarła się o śmierć, stąd przebywa jakby w zawieszeniu pomiędzy światami. W tym dziwnym miejscu ma czas, na przemyślenie swojego życia. Wiem, że opowiadanie jest dosyć banalne, tak jak i nasze życie. Może kiedyś spróbuję poszerzyć tekst i odniosę się do jego życia, życia które ja osobiście odbieram, jako pogoń za króliczkiem, którego nie da się złapać. Pozdrawiam
Od: Autor Kemilk
twarz męska